W sercu Wrocławia, wznosząc swoją monumentalną fasadę ku niebu, stoi kościół Rzymskokatolicki Najświętszego Imienia Jezus (kościół uniwersytecki). Ta imponująca świątynia, będąca jednym z najcenniejszych przykładów architektury barokowej w mieście, kryje w swoich murach bogatą historię, artystyczne skarby i silne dziedzictwo zakonu jezuitów.
Jego monumentalna fasada i bogate wnętrze są świadectwem nie tylko głębokiej wiary, ale także burzliwych dziejów Śląska, który w XVII wieku znajdował się pod panowaniem Habsburgów austriackich, a nie bezpośrednio Królestwa Polskiego rządzonego przez Wazów.
Inicjatorami budowy tej imponującej świątyni byli jezuici, zakon o znaczących wpływach w ówczesnej Europie, w tym na Śląsku. Ich przybycie do Wrocławia i fundacja kościoła w drugiej połowie XVII wieku wpisywały się w szerszy kontekst kontrreformacji i umacniania pozycji Kościoła katolickiego na terenach pod panowaniem habsburskim. Jezuici, znani ze swojej działalności edukacyjnej i misyjnej, pragnęli stworzyć we Wrocławiu reprezentacyjną świątynię, która byłaby nie tylko miejscem kultu, ale także symbolem ich potęgi intelektualnej i duchowej.
Budowę kościoła rozpoczęto w 1687 roku. Projektantem kościoła był włoski architekt Teodor Moretti, a budowę powierzono Mateuszowi Bienerowi i Janowi Knollowi. Ci utalentowani budowniczowie podjęli się ambitnego zadania stworzenia świątyni jednonawowej z dwoma rzędami kaplic bocznych z transeptem i zachwycającą fasadą zachodnią, która do dziś urzeka bogactwem zdobień i monumentalnością, charakterystyczną dla baroku środkowoeuropejskiego.
Wnętrze kościoła zachwyca przepychem i dbałością o każdy detal. Sklepienia zdobią iluzjonistyczne freski Johanna Michaela Rottmayra, które przenoszą wiernych w biblijne sceny. Barokowe ołtarze, wykonane z kolorowego marmuru i bogato rzeźbione, są arcydziełami sztuki. Szczególną uwagę przyciąga ołtarz główny z obrazem Najświętszego Imienia Jezus, który stanowi centralny punkt duchowy świątyni.
Wyposażenie kościoła, w tym ambona, konfesjonały i stalle, świadczy o wysok im poziomie rzemiosła artystycznego epoki baroku, popularnego i wspieranego na dworach habsburskich. Detale architektoniczne, takie jak zdobione kapitele i rzeźbione elementy, tworzą spójną i harmonijną całość, typową dla jezuickich fundacji w regionie. Wykonane sztukaterie, pilastry, gzymsy, ambonę czy rzeźby do dzisiaj możemy podziwiać w kościele, a zostały one stworzone przez Krzysztofa Tauscha.
Dziś kościół Najświętszego Imienia Jezus, kościół uniwersytecki nadal służy jako ważny ośrodek religijny Wrocławia. Jego piękno i historia przyciągają zarówno wiernych, jak i turystów, stanowiąc cenne dziedzictwo kulturowe i architektoniczne, przypominające o złożonej historii Śląska i jego związkach z monarchią habsburską w XVII i XVIII wieku. Odwiedzając Wrocław, koniecznie trzeba zobaczyć tę perłę baroku, która łączy w sobie wiarę, sztukę i pamięć o dawnych czasach.
